പെരുമ്പാവൂർ:പെരുമ്പാവൂരിന്റെ ഹൃദയതാളങ്ങളിൽ ഇപ്പോൾ തെരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ ആരവമാണ്. കവലകളിൽ തർക്കങ്ങൾ മുറുകുന്നു, മൈക്കുകളിലൂടെ വാഗ്ദാനങ്ങൾ പെയ്യുന്നു. എന്നാൽ ഈ കോലാഹലങ്ങൾക്കിടയിലും നിശബ്ദനായി, എന്നാൽ അങ്ങേയറ്റം വാചാലമായി തന്റെ കടമ നിർവ്വഹിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യനുണ്ട് ഇടവൂരിൽ; പുന്നയ്ക്കൽ വീട്ടിൽ സുകുമാരൻ. എൺപതുകളിലേക്ക് കാലുവെച്ചു നിൽക്കുന്ന ആ വാർദ്ധക്യത്തിന് പക്ഷേ, ചായക്കൂട്ടുകളുടെ വശ്യമായ ഗന്ധം ശ്വസിക്കുമ്പോൾ ഇരുപതിന്റെ ചുറുചുറുക്കാണ്. ഇടവൂരിലെ വീഥികളിലൂടെ നടന്നുനീങ്ങുമ്പോൾ കാണുന്ന ഓരോ വെളുത്ത ചുവരും സുകുമാരന് ഒരു ക്യാൻവാസാണ്. അവിടെ അദ്ദേഹം തന്റെ ആദർശങ്ങളെ നിറങ്ങളായി ആവാഹിക്കുന്നു.
കെ.എസ്.ആർ.ടി.സിയിലെ ദീർഘകാലത്തെ ഔദ്യോഗിക ജീവിതത്തിന് ശേഷം വിശ്രമജീവിതത്തിന്റെ ചാരുകസേരയിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ട പ്രായത്തിലും സുകുമാരൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന വെയിലിനെയും ചായക്കൂട്ടുകളുടെ മടുപ്പിക്കാത്ത ലോകത്തെയുമാണ്. അനാരോഗ്യം ശരീരം കവർന്നെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും മനസ്സിന്റെ കരുത്തിൽ അദ്ദേഹം അതിനെ തോൽപ്പിക്കുന്നു. പെരുമ്പാവൂരിന്റെ ഉച്ചവെയിലിന് കഠിനമായ ചൂടാണ്. ആ പൊള്ളുന്ന വെയിലിലും ഒരു കുടപോലും ചൂടാതെ ചുവരുകൾക്ക് മുന്നിൽ തപസ്സിരിക്കുന്ന സുകുമാരൻ ഒരു അത്ഭുതക്കാഴ്ചയാണ്. ആരും വിളിക്കാതെ, ആരും നിർബന്ധിക്കാതെ, തന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിന് വേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണമെന്ന ഉറച്ച ബോധ്യമാണ് അദ്ദേഹത്തെ ഈ പ്രായത്തിലും വഴിയിലേക്ക് ഇറക്കുന്നത്. തന്റെ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ വീണ മണ്ണിൽ തന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ തെളിയണം എന്ന ആഗ്രഹം മാത്രമാണ് ഈ വലിയ പോരാട്ടത്തിന് പിന്നിലെ ഇന്ധനം.
പഴയൊരു പെയിന്റിംഗ് തൊഴിലാളിയുടെ സൂക്ഷ്മതയോടെയും ഒരു ചിത്രകാരന്റെ ഭാവനാ വിലാസത്തോടെയുമാണ് സുകുമാരൻ ബ്രഷ് കയ്യിലെടുക്കുന്നത്. ഓരോ അക്ഷരവും വെറുമൊരു വരിെയല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ കൊത്തിവെച്ച വിശ്വാസങ്ങളാണ്. ചുവരുകളിൽ അദ്ദേഹം തീർക്കുന്ന ചുവപ്പിന്റെ ആഴത്തിന് തന്റെ സിരകളിലെ ചോരയേക്കാൾ തിളക്കമുണ്ടെന്ന് തോന്നിപ്പോകും. ആരും പ്രതിഫലം നൽകാനില്ല, ആരും നന്ദി പറയാനുമില്ല. നേരെമറിച്ച്, തനിക്ക് കിട്ടുന്ന തുച്ഛമായ പെൻഷൻ തുക മാറ്റിവെച്ചാണ് അദ്ദേഹം ഈ ചായക്കൂട്ടുകൾ വാങ്ങുന്നത്. സ്വന്തം കുടുംബം പുലർത്താൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന ഈ കാലത്ത്, താൻ വിശ്വസിക്കുന്ന പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പ്രചാരണത്തിനായി തന്റെ അവസാന സമ്പാദ്യവും ചെലവാക്കുന്ന സുകുമാരൻ ഒരു വിപ്ലവകാരി തന്നെയാണ്. പണമല്ല, നിലപാടാണ് വലുതെന്ന് ലോകത്തോട് വിളിച്ചുപറയുകയാണ് ഈ മനുഷ്യൻ.
സുകുമാരന്റെ വിരലുകൾ ചുവരിൽ ചലിക്കുമ്പോൾ അവിടെ കേവലം അക്ഷരങ്ങളല്ല പിറക്കുന്നത്, മറിച്ച് ഒരു ജനതയുടെ സ്വപ്നങ്ങളാണ്. പെയിന്റ് ബ്രഷുകൾ ദ്രവിച്ചുപോകാത്ത വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ പ്രതീകങ്ങളായി മാറുന്നു. ഇടവൂരിലെ നാട്ടുകാർക്ക് സുകുമാരൻ ഇപ്പോൾ വെറുമൊരു റിട്ടയേർഡ് ജീവനക്കാരനല്ല, മറിച്ച് ഓരോ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് കാലത്തും ഉദിച്ചുയരുന്ന പ്രതീക്ഷയുടെ നിറമാണ്. തന്റെ അനാരോഗ്യത്തെ അദ്ദേഹം പടിക്കുപുറത്ത് നിർത്തുന്നു. ബ്രഷ് കയ്യിലെടുക്കുമ്പോൾ കൈകളിലെ വിറയൽ മാറുന്നു, കണ്ണുകളിൽ പുതിയൊരു തിളക്കം വരുന്നു. താൻ വരച്ചുവെക്കുന്ന ചുവരുകൾക്ക് മുന്നിലൂടെ ജനങ്ങൾ നടന്നുപോകുമ്പോൾ, അതിലെ അക്ഷരങ്ങൾ അവരോട് സംസാരിക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിക്കുന്നു.
വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ സായാഹ്നങ്ങളിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോകുന്നവർക്ക് സുകുമാരൻ ഒരു വലിയ പാഠമാണ്. ശരീരം തളർന്നാലും മനസ്സ് തളരരുത് എന്ന വലിയ സത്യം അദ്ദേഹം തന്റെ ജീവിതത്തിലൂടെ തെളിയിക്കുന്നു. പെരുമ്പാവൂരിലെ രാഷ്ട്രീയ ഗോദയിൽ സ്ഥാനാർത്ഥികൾ വരികയും പോവുകയും ചെയ്യാം, ജയപരാജയങ്ങൾ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കാം. എന്നാൽ ചുവരുകളിൽ തന്റെ വിയർപ്പും സ്വപ്നവും ചാലിച്ച് സുകുമാരൻ തീർക്കുന്ന ഈ സ്മാരകങ്ങൾ കാലത്തിന് മായ്ക്കാനാവാത്ത അടയാളങ്ങളാണ്. പ്രതിഫലേച്ഛയില്ലാത്ത ഈ പ്രവർത്തനം ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ഒരു അവിശ്വസനീയമായ കഥ പോലെ തോന്നിപ്പിക്കാം. എങ്കിലും, ഇടവൂരിലെ തെരുവുകളിൽ ചായക്കൂട്ടുകളുടെ ഗന്ധവുമായി ഇന്നും അദ്ദേഹം സജീവമാണ്.
സന്ധ്യാനേരത്ത് തന്റെ പണികൾ അവസാനിപ്പിച്ച്, പെയിന്റ് പുരണ്ട വസ്ത്രങ്ങളുമായി മടങ്ങുന്ന സുകുമാരന്റെ രൂപം ഒരു കവിത പോലെ മനോഹരമാണ്. തന്റെ ആദർശങ്ങൾക്കായി ജീവിതം ഉഴിഞ്ഞുവെച്ച ഒരു മനുഷ്യന്റെ സംതൃപ്തി ആ മുഖത്തുണ്ട്. നാളെ വീണ്ടും സൂര്യൻ ഉദിക്കുമ്പോൾ, മറ്റൊരു ചുവര് തന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന ബോധ്യം അദ്ദേഹത്തെ വീണ്ടും ചലിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് വെറുമൊരു തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണമല്ല, മറിച്ച് തന്റെ അസ്തിത്വം തെളിയിക്കാനുള്ള ഒരു കലാകാരന്റെ പോരാട്ടമാണ്. സുകുമാരനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിറക്കൂട്ടുകളും ഇടവൂരിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ മങ്ങാത്ത നിറക്കാഴ്ചകളായി എന്നും നിലനിൽക്കും. കാലം ഇത്രയേറെ പുരോഗമിച്ചിട്ടും ഡിജിറ്റൽ യുഗം കീഴടക്കിയിട്ടും, ഒരു മനുഷ്യന്റെ കൈപ്പടയിലെ സ്നേഹത്തിനും വിശ്വാസത്തിനും പകരമാവാൻ മറ്റൊരു സാങ്കേതികവിദ്യയ്ക്കും കഴിയില്ലെന്ന് സുകുമാരൻ തന്റെ ഓരോ വരയിലൂടെയും ഉറക്കെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.
