പെരുമ്പാവൂർ: നഗരഹൃദയത്തിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ പഴയ തലമുറയുടെ കണ്ണുകൾ ഇന്നും തിരയുന്നത് ആ പഴയ ‘സിനിമാക്കോട്ടക’കളെയാണ്. കാലത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കിൽ പെരുമ്പാവൂർ മൾട്ടിപ്ലക്സുകളുടെയും ഹൈടെക് വിനോദങ്ങളുടെയും പകിട്ടിലേക്ക് മാറിയെങ്കിലും, ജ്യോതിയും പുഷ്പയും ലക്കിയും ഭരിച്ചിരുന്ന ആ പഴയ വിനോദ സാമ്രാജ്യം ഇന്നും പലരുടെയും ഉള്ളിൽ ഒരു വിങ്ങലായി അവശേഷിക്കുന്നു. ലക്കി തിയേറ്റർ എന്ന നാമധേയം ഇന്ന് നഗരത്തിന്റെ ഭൂപടത്തിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായിട്ട് കാലമേറെയായെങ്കിലും, ആ വെള്ളിത്തിരയിൽ തെളിഞ്ഞ ദൃശ്യവിസ്മയങ്ങൾ ഒരു ജനതയുടെ വൈകാരിക ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. രണ്ടര മണിക്കൂർ നേരം സാധാരണക്കാരനെ ജീവിതപ്രാരാബ്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് അടർത്തിമാറ്റി മറ്റൊരു മാസ്മരിക ലോകത്തേക്ക് ആനയിച്ചിരുന്ന ലക്കി, വെറുമൊരു കെട്ടിടമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ സ്പന്ദനമായിരുന്നു. പ്രൊജക്ടറിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്ന പ്രകാശരശ്മികൾ ബീഡിപ്പുകയിൽ ലയിച്ചുചേരുന്ന ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ സിനിമ തുടങ്ങുമ്പോൾ ഹാളിലൊട്ടാകെ പടരുന്ന ആവേശത്തിന് ഇന്നത്തെ എയർകണ്ടീഷൻ ചെയ്ത തിയേറ്ററുകൾക്ക് നൽകാൻ കഴിയാത്ത ഒരു തനിമയുണ്ടായിരുന്നു.
1985-കൾ വരെയുള്ള സുവർണ്ണകാലത്ത് കുടുംബസമേതം എത്തുന്നവർക്ക് ഫസ്റ്റ് ക്ലാസ് ടിക്കറ്റുകൾ അന്തസ്സിന്റെ അടയാളമായിരുന്നുവെങ്കിൽ, താഴെ ബെഞ്ച് ടിക്കറ്റെടുത്തു സിനിമ കണ്ടിരുന്നവർ ലക്കിയുടെ യഥാർത്ഥ ശ്വാസമായിരുന്നു. ഇന്റർവെൽ സമയത്ത് ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ അതിവിദഗ്ദ്ധമായി സെക്കൻഡ് ക്ലാസിലേക്ക് ചാടിക്കയറുന്ന ‘കല’ സ്വായത്തമാക്കിയ വിരുതന്മാർ ഇന്നും ആ പഴയ ഓർമ്മകൾ പങ്കുവെക്കുമ്പോൾ ലക്കി തിയേറ്റർ വീണ്ടും സജീവമാകുന്നു. കൈയ്യിൽ കപ്പലണ്ടിപ്പൊതിയുമായി നായകന്മാർക്ക് അഭിനയം പഠിപ്പിക്കുന്ന തരത്തിൽ കൂകിയും വിളിച്ചും സിനിമ കണ്ടിരുന്ന ആ പ്രേക്ഷകക്കൂട്ടം പെരുമ്പാവൂരിന്റെ സാംസ്കാരിക മുഖമായിരുന്നു. സിനിമ തുടങ്ങാൻ അല്പം വൈകിയാൽ പ്രൊജക്ടർ ഓപ്പറേറ്റർക്ക് കിട്ടുന്ന സ്നേഹപൂർണ്ണമായ ‘അധിക്ഷേപങ്ങളും’, പ്രദർശനത്തിനിടെ കറന്റ് പോയാൽ ഉയരുന്ന ഇടിമുഴക്കം പോലുള്ള പ്രതിഷേധങ്ങളും ലക്കിയുടെ മാത്രം പ്രത്യേകതയായിരുന്നു. ജയനും നസീറും നേർക്കുനേർ പോരാടുന്ന ലാഘവത്തോടെ ആരാധകർ ചേരിതിരിഞ്ഞ് വാദിച്ചിരുന്ന ആ നാളുകൾ ഇന്ന് കേവലം നൊസ്റ്റാൾജിയയായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
മലയാള സിനിമയുടെ പ്രതാപം മങ്ങുകയും തമിഴ് സിനിമകൾ വിപണി കീഴടക്കുകയും ചെയ്തതോടെയാണ് ലക്കിയുടെ തകർച്ചയ്ക്കും തുടക്കമായത്. ആധുനികവത്കരണത്തിന്റെ പാത സ്വീകരിക്കാതെ ജരാനരകൾ ബാധിച്ച കെട്ടിടം പോലെ ലക്കി തിയേറ്റർ പതുക്കെ ക്ഷയിച്ചു തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. ഒടുവിൽ അയൽസംസ്ഥാന തൊഴിലാളികളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ ഹിന്ദി, ഉറുദു, അസമീസ് ചിത്രങ്ങൾ വരെ പ്രദർശിപ്പിക്കേണ്ടി വന്ന ദയനീയാവസ്ഥ ലക്കിയുടെ അന്ത്യം കുറിച്ചു. വൈദ്യുതി ബില്ല് പോലും അടയ്ക്കാനാവാതെ ആ വെള്ളിത്തിരയിലെ വെളിച്ചം അണഞ്ഞപ്പോൾ പെരുമ്പാവൂരിന് നഷ്ടമായത് ഒരു വിനോദകേന്ദ്രം മാത്രമല്ല, സാധാരണക്കാരന്റെ ആശ്വാസസങ്കേതം കൂടിയായിരുന്നു. കെട്ടിടം പൊളിച്ചുനീക്കി അവിടെ പുതിയ നിർമ്മിതികൾ ഉയർന്നുവന്നുവെങ്കിലും, ഇന്നും ആ വഴി കടന്നുപോകുന്ന പഴയ പ്രേക്ഷകരുടെ കാതുകളിൽ ആ പഴയ സിനിമാ ഗാനങ്ങളും നായകന്റെ മാസ് ഡയലോഗുകളും മുഴങ്ങുന്നുണ്ടാവാം. ലക്കി തിയേറ്റർ ഇന്ന് ഭൗതികമായി നിലനിൽക്കുന്നില്ലെങ്കിലും, കപ്പലണ്ടിയുടെ രുചിയും ബീഡിപ്പുക നിറഞ്ഞ ആ പ്രൊജക്ടർ വെളിച്ചവും പെരുമ്പാവൂരുകാരുടെ മനസ്സിൽ ഇന്നും ആ അവസാന ഷോട്ടിന് കാത്തുനിൽക്കാതെ തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു.
